Produkcja wszelkiego rodzaju artykułów codziennej potrzeby nierozerwalnie wiąże się z przemysłową obróbką tworzyw. To właśnie z pomocą procesów takich frezowanie, toczenie, gwintowanie, cięcie czy szlifowanie wytwarza się elementy maszyn i linii produkcyjnych, a nieraz również ostateczne produkty gotowe do sprzedaży. Obróbkę dzielimy generalnie na dwa rodzaje: konwencjonalną oraz CNC. Na czym polegają różnice między nimi, kiedy są one stosowane?
Czym jest obróbka konwencjonalna?
Obróbką konwencjonalną nazywamy wszelkie rodzaje obróbki materiałów – metali, szkła, drewna, tworzyw sztucznych – wykonywane przy pomocy narzędzi i sprzętów sterowanych w całości przez operatora. Ręczne frezarki, tokarki, piły, wiertarki – to właśnie urządzenia stosowanego w tego typu obróbce, która jest najbardziej tradycyjną formą pracy z tworzywem, nadawania mu odpowiednich parametrów pod względem kształtu oraz wymiarów. Obróbka tego typu wymaga zaawansowanych umiejętności, dużego doświadczenia, precyzji oraz ostrożności – w czasie pracy urządzeń wyposażonych w ostre narzędzia wystarczy chwila nieuwagi, by doszło do poważnych wypadków. Obróbka tego typu stosowana jest dziś na niewielką skalę, gdyż do wytworzenia pojedynczego elementu potrzeba relatywnie dużo czasu. Wykorzystują ją między innymi amatorscy majsterkowicze czy pracownicy warsztatów samochodowych. Usługi z zakresu obróbki konwencjonalnej świadczy również firma CMPlast.
Czym jest obróbka CNC?
W przeciwieństwie do obróbki konwencjonalnej, obróbka CNC nie polega wyłącznie na umiejętnościach operatora maszyn i narzędzi, gdyż te sterowane są przez zaawansowane komputery. Po odpowiednim zaprogramowaniu, maszyna CNC samodzielnie poddaje materiał obróbce zgodnie z projektem. Technologia ta jest dziś bardzo powszechnie stosowana w przemyśle, ponieważ pozwala z dużą precyzją i szybkością wykonać nawet najbardziej skomplikowane elementy. Co więcej, jeden projekt może być wykonany praktycznie nieskończoną ilość razy, a każdy egzemplarz niczym nie różni się od pozostałych. Zadaniem operatora jest przede wszystkim zaprogramowanie maszyny i dobranie odpowiednich parametrów pracy – nie bierze on bezpośredniego udziału w obróbce, a tym samym nie jest narażony na ewentualne wypadki. Minusem tej metody jest fakt, że wcześniej należy wykonać projekt, który posłuży za instrukcję dla urządzenia wykonującego obróbkę – to sprawia, że obróbka CNC sprawdzi się w produkcji masowej, jednak będzie zbyt kosztowna i wymagająca przy wytwarzaniu pojedynczych komponentów.